“ Potem wypowie na głos to, czego nie zdążyła mu powiedzieć. Że uwielbiała
siadać z nim przy kominku, chodzić z nim na spacery, czytać książki,
leżąc obok niego na brzuchu. Że mogła z nim rozmawiać godzinami i
milczeć z nim godzinami. Że nigdy nie zapomni dnia, kiedy wieczorem
wyniósł fotele na ganek przed ich dom, otulił ją kocem, przyniósł gorącą
herbatę z rumem i powiedział, że chciałby z nią oglądać pełnię. Nie
oglądali, bo zasłonił jej niebo, całując ją. Że lubiła sypiać w jego
koszuli, gotować dla niego pierwszy raz w życiu kapuśniak i rozmyślać o
ich wspólnej starości. I że już wtedy najchętniej ukryłaby go przed
całym światem, by nikt nigdy jej go nie zabrał. Że jest najcudowniejszym
marzeniem, jakie może zdarzyć się kobiecie... I że jej to marzenie się
spełniło. Że pisze wiersze o tym marzeniu i że większość książek czyta
teraz na głos, wierząc, że on ją słyszy. Że nie wiedziała, że można
kochać kogoś tak bardzo, i że teraz nie potrafi z tą wiedzą żyć.”